Yaşınız kaç olursa olsun ölmek için hep erkendir, tıpkı bizim nenemiz gibi... Kujumun annanesi onun deyimiyle nenesi daha 70'li yaşların başında, çok tatlı dilli, tonton bir hanımdı. Onu maalesef çok tanıyamadım. Biz kujumla çıkarken tanışmıştık. Sonra da düğümüzde görüştük. Mersin'de yaşadığı için telefonla sesini duyuyorduk. Ramazan bayramı öncesi kujum Mersin'e gidince benim için içli köfte yapıp yollamıştı. Yanında da kendi diktiği mutfak peçetelerinden... daha öncede yine kendi yaptığı kırkyama kırlenti hediye etmişti. Bu fotoğrafta bizim düğümüzde çekilmişti. Ahh nenecim...Geçen hafta kalp krizi geçirmişti 3-4 gün hastanede kaldıktan sonra evine dönmüştü, kayınvalidem de hemen yanına gitmişti. Yılbaşı akşamı güzel sesini duymuştuk. Krizi atlattığını düşünmüştük. Yeni yılda güzel dilekler ve yeniden görüşmek için verilen sözlerle telefonu kapatmıştık. Maalesef onu bu dünya bir daha göremeyeceğiz. Neneceğimizi bu sabah kaybettik. Ben onun son yolculuğunda yanında olamadım ama dualarım onunla olacak. Daha önce kujularda gidenlerin ardından isimli yazımda sevdiklerimizi kaybedince neler hissettiğimiz, neler yaşadığımızı yazmıştım. Belki okumak istersiniz.
Neneciğim ruhun şad, mekanın cennet olsun. Sen hep kalbizin en güzel yerinde olacaksın.
